Państwowe służby kontrolne z zakresu BHP

W Polsce działa cały system organizacyjny ochrony pracy. Są to różnego rodzaju instytucje państwowe oraz organizacje, które uczestniczą w kształtowaniu i realizowaniu zadań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Poniżej przedstawiam najważniejsze ogólnokrajowe służby kontrolne z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Źródło: www.ciop.pl

Państwowa Inspekcja Pracy

https://www.pip.gov.pl/pl

Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy z 13 kwietnia 2007 r. ze zm. (Dz.U. 2018 poz. 623) precyzyjnie określa zakres obowiązków i praw, jakie wzajemnie wobec siebie mają podczas kontroli kontrolowani i kontrolerzy. Dzięki temu inspektor pracy może skuteczniej wykonywać czynności kontrolne.

Celem kontroli w zakładzie pracy jest:

1) ustalenie stanu faktycznego w zakresie przestrzegania prawa pracy, w szczególności przepisów i zasad bezpieczeństwa i higieny pracy;

2) zbadanie przestrzegania przepisów o legalności zatrudnienia;

3) udokumentowanie dokonanych ustaleń.

Kto podlega czynnościom kontrolnym?

Kontroli Państwowej Inspekcji Pracy – w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz legalności zatrudnienia – podlegają wszyscy pracodawcy i przedsiębiorcy niebędący pracodawcami, na rzecz których świadczona jest praca przez osoby fizyczne, w tym osoby wykonujące na własny rachunek działalność gospodarczą, bez względu na podstawę świadczenia pracy.

Gdzie powinna odbywać się kontrola?

Kontrolę można przeprowadzić w siedzibie podmiotu kontrolowanego oraz w podległych mu jednostkach lub miejscach przechowywania dokumentów finansowych i kadrowych. Poszczególne czynności kontrolne mogą być wykonywane także w siedzibach jednostek organizacyjnych PIP, tj. Głównego Inspektoratu Pracy i okręgowych inspektoratów pracy.

Inspektor pracy ma prawo:

1) przeprowadzania kontroli przestrzegania przepisów prawa pracy, a w szczególności stanu bezpieczeństwa i higieny pracy bez uprzedzenia o każdej porze dnia i nocy oraz kontroli legalności zatrudnienia w zakresie, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 i 4 ustawy o PIP.

2) Inspektor pracy nie podlega obowiązkowi posiadania przepustki – po kontrolowanym terenie może poruszać się swobodnie. Jest także zwolniony z rewizji osobistej, nawet jeśli przewiduje ją regulamin pracy w kontrolowanym zakładzie.

Podczas kontroli

W toku wykonywania czynności kontrolnych inspektor pracy ma prawo:

1) swobodnego wstępu na teren zakładu pracy i do wszystkich jego obiektów pomieszczeń;

2) przeprowadzania oględzin obiektów, maszyn i urządzeń oraz pomieszczeń pracy;

3) żądania od Ciebie pisemnych i ustnych informacji w sprawach objętych kontrolą – obowiązkowi temu podlegają również wszyscy pracownicy, których zatrudniasz lub zatrudniałeś, albo które wykonują lub wykonywały dla Ciebie pracę na innej podstawie niż stosunek pracy, w tym osoby wykonujące na własny rachunek działalność gospodarczą; inspektor ma także prawo wzywania i przesłuchiwania tych osób w związku z kontrolą;

4) wglądu do dokumentacji zakładu pracy, w tym do:

1. a) dokumentów dotyczących budowy, przebudowy lub modernizacji oraz uruchomienia zakładu pracy;
2. b) planów i rysunków technicznych, dokumentacji technicznej i technologicznej;
3. c) wyników ekspertyz, badań i pomiarów dotyczących produkcji bądź innej działalności zakładu – na żądanie inspektora masz obowiązek dostarczenia inspektorowi próbek surowców i materiałów używanych, wytwarzanych lub powstających w toku produkcji, w ilości niezbędnej do przeprowadzenia analiz lub badań, gdy mają one związek z przeprowadzaną kontrolą;

5) wglądu do akt osobowych i wszelkich dokumentów związanych z wykonywaniem pracy przez pracowników lub osoby zatrudnione na innej podstawie niż stosunek pracy;

6) zapoznania się z decyzjami wydanymi przez inne organy kontroli i nadzoru nad warunkami pracy oraz ich realizacją;

7) utrwalenia przebiegu kontroli za pomocą środków technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku;

8) wykonywania niezbędnych dla celów kontroli odpisów, zestawień lub wyciągów z dokumentów oraz obliczeń i zestawień sporządzanych na podstawie tych dokumentów – może też żądać ich bezpośrednio od Ciebie;

9) sprawdzania tożsamości osób wykonujących pracę lub przebywających na terenie podmiotu kontrolowanego, ich przesłuchiwania i żądania oświadczeń w sprawie legalności zatrudnienia lub prowadzenia innej działalności zarobkowej;

10) korzystania z pomocy biegłych i specjalistów oraz akredytowanych laboratoriów.

Po zakończeniu czynności kontrolnych inspektor przygotowuje protokół kontrolny wg obowiązującego wzoru.

Rada Ochrony Pracy przy Sejmie

http://rop.sejm.gov.pl/

Do najważniejszych zadań Rady Ochrony Pracy należy:

-Ocena działalności Państwowej Inspekcji Pracy

-Wyrażanie stanowiska na temat programów działalności Państwowej Inspekcji Pracy oraz wniosków wynikających z tych ocen

-Opiniowanie projektów aktów prawnych dotyczących problematyki ochrony pracy

-Inicjowanie prac związanych z ratyfikacją konwencji międzynarodowych oraz międzynarodowych norm z zakresu ochrony pracy i ergonomii

-Występowanie do organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego oraz organizacji pracodawców i pracobiorców w sprawach związanych z ochroną pracy

-Ocena problemów ochrony pracy o zasięgu ogólnokrajowym

Podstawa prawna: Ustawa o Państwowej Inspekcji Pracy z 13 kwietnia 2007 r. (Dz.U. 2018 poz. 623)

Art. 7. 1. Powołuje się Radę Ochrony Pracy, zwaną dalej „Radą”, jako organ nadzoru w sprawach dotyczących przestrzegania prawa pracy, w tym bezpieczeństwa i higieny pracy, a także legalności zatrudnienia oraz działalności Państwowej Inspekcji Pracy.

2. W skład Rady wchodzi 30 członków, w tym przewodniczący, zastępcy przewodniczącego, sekretarz i członkowie, których powołuje i odwołuje Marszałek Sejmu. Kadencja Rady trwa cztery lata.
3. Członkowie Rady pełnią obowiązki do dnia powołania nowych członków.
4. Członków Rady powołuje się spośród posłów, senatorów i kandydatów zgłoszonych przez Prezesa Rady Ministrów oraz przez organizacje związkowe i organizacje pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. poz. 1240 oraz z 2017 r. poz. 2371),

a także przez inne organizacje społeczne zajmujące się problematyką ochrony pracy. Do Rady powołuje się także ekspertów i przedstawicieli nauki.

5. W skład Rady nie można powołać pracownika Państwowej Inspekcji Pracy, chyba że korzysta on z urlopu bezpłatnego udzielonego w celu wykonywania funkcji z wyboru.
6. Zasady reprezentacji w Radzie oraz wysokość diety członków Rady za udział w jej pracach określa Marszałek Sejmu w drodze zarządzenia.
7. Do zadań Rady należy wyrażanie stanowiska w sprawach z zakresu działania Państwowej Inspekcji Pracy, w szczególności dotyczących:

1) programów działalności i zadań Państwowej Inspekcji Pracy;

2) okresowych ocen działalności Państwowej Inspekcji Pracy oraz wniosków wynikających z tych ocen;

3) problemów ochrony pracy o zasięgu ogólnokrajowym.

8. Rada wyraża opinię o kandydatach na stanowiska Głównego Inspektora Pracy i jego zastępców oraz okręgowych inspektorów pracy.
9. Rada działa na podstawie uchwalonego przez siebie regulaminu, zatwierdzonego przez Marszałka Sejmu.

Państwowa Inspekcja Sanitarna

https://gis.gov.pl/

Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 1984 nr 12 poz. 49) tj. Dz.U. 2019 poz.59.

Zadania i zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej

Art. 1. Państwowa Inspekcja Sanitarna jest powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego, w szczególności poprzez sprawowanie nadzoru nad warunkami:

1) higieny środowiska,

2) higieny pracy w zakładach pracy,

3) higieny radiacyjnej,

4) higieny procesów nauczania i wychowania,

5) higieny wypoczynku i rekreacji,

6) zdrowotnymi żywności, żywienia i produktów kosmetycznych,

7) higieniczno-sanitarnymi, jakie powinien spełniać personel medyczny, sprzęt oraz pomieszczenia, w których są udzielane świadczenia zdrowotne

– w celu ochrony zdrowia ludzkiego przed niekorzystnym wpływem szkodliwości i uciążliwości środowiskowych, zapobiegania powstawaniu chorób, w tym chorób zakaźnych i zawodowych.

Art. 2. Wykonywanie zadań określonych w art. 1 polega na sprawowaniu zapobiegawczego i bieżącego nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska, a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej.

Art. 3. Do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegawczego nadzoru sanitarnego należy w szczególności:

1) opiniowanie projektów planów zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy;

1a) uzgadnianie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych;

2) uzgadnianie dokumentacji projektowej pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych dotyczących: a) budowy oraz zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych, b) nowych materiałów i procesów technologicznych przed ich zastosowaniem w produkcji lub budownictwie;

3) uczestniczenie w dopuszczeniu do użytku obiektów budowlanych, statków morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych oraz środków komunikacji lądowej;

4) inicjowanie przedsięwzięć oraz prac badawczych w dziedzinie zapobiegania negatywnym wpływom czynników i zjawisk fizycznych, chemicznych i biologicznych na zdrowie ludzi.

Inspekcja Weterynaryjna

https://www.wetgiw.gov.pl/

Inspekcją Weterynaryjną kieruje Główny Lekarz Weterynarii, który jest centralnym organem administracji rządowej podległym ministrowi właściwemu do spraw rolnictwa. Główny Lekarz Weterynarii wykonuje swoje zadania przy pomocy Głównego Inspektoratu Weterynarii.

Zadania Inspekcji Weterynaryjnej

Inspekcja realizuje zadania z zakresu:

• ochrony zdrowia zwierząt oraz
• bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego i żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym,

w celu zapewnienia ochrony zdrowia publicznego.

Zadania Inspekcji realizowane są w szczególności przez:

• zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, w tym chorób odzwierzęcych;
• badania kontrolne zakażeń zwierząt;
• monitorowanie chorób odzwierzęcych i odzwierzęcych czynników chorobotwórczych oraz związanej z nimi oporności na środki przeciwdrobnoustrojowe u zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego i środkach żywienia zwierząt;
• badanie zwierząt rzeźnych oraz produktów pochodzenia zwierzęcego;
• przeprowadzanie:
  • weterynaryjnej kontroli granicznej,
  • kontroli weterynaryjnej w handlu i wywozie zwierząt oraz produktów w rozumieniu przepisów o kontroli weterynaryjnej w handlu,
  • kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu przestrzegania wymogów w zakresie określonym w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego,
  • kontroli wyrobów do diagnostyki in vitro stosowanych w medycynie weterynaryjnej, 
  • kontroli działalności hodowcy, dostawcy i użytkownika, w tym w zakresie:
    • utrzymywania zwierząt przeznaczonych do wykorzystania lub wykorzystywanych do celów naukowych lub edukacyjnych,
    • prowadzenia ewidencji zwierząt,
    • przeprowadzania doświadczeń;
  • sprawowanie nadzoru nad:
    • bezpieczeństwem produktów pochodzenia zwierzęcego, w tym nad wymaganiami weterynaryjnymi przy ich produkcji, umieszczaniu na rynku oraz sprzedaży bezpośredniej,
    • bezpieczeństwem żywności żywności zawierającej jednocześnie środki spożywcze pochodzenia niezwierzęcego i produkty pochodzenia zwierzęcego znajdującej się w rolniczym handlu detalicznym,
    • wprowadzaniem na rynek zwierząt, produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych,
    • wytwarzaniem, obrotem i stosowaniem pasz, dodatków stosowanych w żywieniu zwierząt, organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego i pasz genetycznie zmodyfikowanych oraz nad transgranicznym przemieszczaniem organizmów genetycznie zmodyfikowanych przeznaczonych do użytku paszowego,
    • zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz jakością zdrowotną materiału biologicznego i jaj wylęgowych drobiu,
    • obrotem i ilością stosowanych produktów leczniczych weterynaryjnych,
    • wytwarzaniem i stosowaniem pasz leczniczych,
    • przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt,
    • przestrzeganiem zasad identyfikacji i rejestracji zwierząt oraz przemieszczaniem zwierząt,
    • przestrzeganiem wymagań weterynaryjnych w gospodarstwach utrzymujących zwierzęta gospodarskie;
  • prowadzenie monitorowania substancji niedozwolonych, pozostałości chemicznych, biologicznych, produktów leczniczych i skażeń promieniotwórczych u zwierząt, w ich wydzielinach i wydalinach, w tkankach lub narządach zwierząt, w produktach pochodzenia zwierzęcego, w wodzie przeznaczonej do pojenia zwierząt oraz środkach żywienia zwierząt;
  • prowadzenie wymiany informacji w ramach systemów wymiany informacji, o których mowa w przepisach Unii Europejskiej;
  • przyjmowanie informacji o niebezpiecznych produktach żywnościowych oraz paszach od organów Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, Inspekcji Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych, w zakresie kompetencji tych inspekcji, oraz od organów Inspekcji Handlowej o niebezpiecznych produktach żywnościowych pochodzenia zwierzęcego oraz ocena ryzyka i stopnia zagrożenia spowodowanego niebezpiecznym produktem żywnościowym lub paszą, a następnie przekazywanie tych informacji do kierującego siecią systemu RASFF, o którym mowa w art. 85 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Państwowa Straż Pożarna

https://www.straz.gov.pl/

Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. 1991 nr 88 poz. 400), t.j. Dz.U. 2018 poz. 1313, 1592, 1669.

Art. 1. 1. Powołuje się Państwową Straż Pożarną jako zawodową, umundurowaną i wyposażoną w specjalistyczny sprzęt formację, przeznaczoną do walki z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami.

2. Do podstawowych zadań Państwowej Straży Pożarnej należy:

1) rozpoznawanie zagrożeń pożarowych i innych miejscowych zagrożeń;

2) organizowanie i prowadzenie akcji ratowniczych w czasie pożarów, klęsk żywiołowych lub likwidacji miejscowych zagrożeń;

3) wykonywanie pomocniczych specjalistycznych czynności ratowniczych w czasie klęsk żywiołowych lub likwidacji miejscowych zagrożeń przez inne służby ratownicze;

4) kształcenie kadr dla potrzeb Państwowej Straży Pożarnej i innych jednostek ochrony przeciwpożarowej oraz powszechnego systemu ochrony ludności;

5) nadzór nad przestrzeganiem przepisów przeciwpożarowych;

6) prowadzenie prac naukowo-badawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz ochrony ludności;

7) współpraca z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych;

8) współdziałanie ze strażami pożarnymi i służbami ratowniczymi innych państw oraz ich organizacjami międzynarodowymi na podstawie wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych oraz odrębnych przepisów;

9) realizacja innych zadań wynikających z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych na zasadach i w zakresie w nich określonych.

Urząd Dozoru Technicznego

https://www.udt.gov.pl/

Urząd Dozoru Technicznego (UDT) jest państwową osobą prawną działającą w obszarze bezpieczeństwa urządzeń technicznych w oparciu o szereg aktów prawnych, przede wszystkim ustawę z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz.U. 2000 nr 122 poz. 1321). UDT kontynuuje ponad stuletnią tradycję polskiego dozoru technicznego. UDT posiada 10 oddziałów terenowych oraz 22 biura, rozmieszczonych na terytorium całej Polski.

1. Podstawowy i najszerszy zakres działalności UDT określa ustawa o dozorze technicznym. Przepisy regulujące tę działalność znajdują się w aktach wykonawczych do tej ustawy. Kompetencje UDT jako jednostki inspekcyjnej zostały potwierdzone certyfikatem akredytacji nr AK 001wydanym przez Polskie Centrum Akredytacji.
2. UDT jest także Jednostką Notyfikowaną nr 1433, działającą w oparciu o ustawę z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodnościoraz ustawę z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynkujak też odpowiednie notyfikacje do wykonywania oceny zgodności w zakresie 10 unijnych dyrektyw nowego podejścia i jednego rozporządzenia.
3. UDT działa również jako jednostka certyfikująca i posługuje się nazwą UDT- CERT.

Polskie Centrum Akredytacji potwierdziło kompetencje UDT w zakresie:

• certyfikacji systemów zarządzania – akredytacją nr AC 078;
• certyfikacji osób – akredytacją nr AC 088;
• certyfikacji wyrobów – akredytacją nr AC 100.

UDT - Zespół Bezpieczeństwa i Higieny Pracy oraz Ochrony Przeciwpożarowej odpowiada w szczególności za:

1. nadzorowanie działań dotyczących bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej w komórkach organizacyjnych/Oddziałach terenowych, w zakresie określonym w § 2.1. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy,
2. kontrolowanie i ocenianie działalności komórek organizacyjnych/Oddziałów terenowych w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ochrony przeciwpożarowej,
3. współpracę z innymi komórkami organizacyjnymi i Oddziałami terenowymi w zakresie dotyczącym zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy w zintegrowanym systemie zarządzania.

Każde urządzenie techniczne jest projektowane i wytwarzane tak, aby zminimalizować zagrożenia związane z jego eksploatacją do poziomu akceptowalnego ryzyka. W UE regulują to przepisy wdrażające dyrektywy wspólnoty. Jednak w fazie eksploatacji, kiedy urządzenie znajduje się w rękach konkretnych ludzi, kiedy wymaga bieżącej konserwacji, a jego poszczególne elementy podlegają zużyciu, mogą powstawać zagrożenia.

Dozór techniczny to określone ustawą działania zmierzające do bezpiecznego funkcjonowania urządzeń technicznych.

Dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne stwarzające zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska, poprzez rozprężanie cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, wyzwolenie energii potencjalnej lub kinetycznej przy przemieszczaniu ludzi lub ładunków w ograniczonym zasięgu oraz rozprzestrzenianie się materiałów niebezpiecznych podczas ich magazynowania lub transportu.

Inspekcja Transportu Drogowego

http://www.gitd.gov.pl/

Główny Inspektorat Transportu Drogowego, powołany do kontroli przestrzegania przepisów obowiązujących w zakresie wykonywania transportu drogowego i niezarobkowego przewozu osób i rzeczy, działa, mając na celu przede wszystkim eliminowanie wszelkich negatywnych zjawisk w transporcie drogowym.

GITG dokłada wszelkich starań, aby działalność przyczyniała się do:

• poprawy bezpieczeństwa w transporcie drogowym
• poprawy warunków socjalnych w transporcie drogowym
• ograniczenia degradacji dróg
• zwiększenia poziomu przestrzegania prawa przez kierowców i przedsiębiorców wykonujących przewozy drogowe
• ochrony rynku transportowego przed naruszeniami zasad uczciwej konkurencji
• ochrony środowiska naturalnego
• ciągłego doskonalenia systemu zarządzania jakością
• przeciwdziałania zagrożeniom korupcyjnym.

Wyższy Urząd Górniczy

http://www.wug.gov.pl/

Ustawowe zadania

Prezes Wyższego Urzędu Górniczego oraz dyrektorzy okręgowych urzędów górniczych i dyrektor Specjalistycznego Urzędu Górniczego sprawują nadzór i kontrolę nad ruchem zakładów górniczych, w szczególności w zakresie:

• bezpieczeństwa i higieny pracy; 
• bezpieczeństwa pożarowego; 
• ratownictwa górniczego;
• gospodarki złożami kopalin w procesie ich wydobywania; 
• ochrony środowiska i gospodarki złożem, w tym według kryterium wykonywania przez przedsiębiorców obowiązków określonych w przepisach odrębnych od ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2016 r. poz. 1131 i 1991 oraz z 2017 r. poz. 60, 202, 1089 i 1215) lub na ich podstawie; 
• zapobiegania szkodom; 
• budowy i likwidacji zakładu górniczego, w tym rekultywacji gruntów po działalności górniczej.

Państwowa Agencja Atomistyki

http://www.paa.gov.pl/

Państwowa Agencja Atomistyki, poprzez działania regulacyjne i nadzorcze, dąży do zapewnienia, by działalność mogąca powodować narażenie na promieniowanie jonizujące była prowadzona w sposób bezpieczny dla pracowników, społeczeństwa i środowiska.

Misję swą PAA realizuje poprzez:

• sprawowanie państwowego dozoru działalności mogących powodować narażenie na promieniowanie jonizujące;
• systematyczną ocenę sytuacji radiacyjnej kraju;
• podejmowanie odpowiednich działań w przypadku powstania zdarzeń radiacyjnych;
• współpracę w celu wypełniania zobowiązań Polski w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej wynikających z traktatów, konwencji oraz umów międzynarodowych,

dysponując w tym celu:

• odpowiednimi - krajowymi i międzynarodowymi - instrumentami prawnymi;
• danymi z systemów monitoringu radiacyjnego;
• uprawnieniami do wydawania zezwoleń, prowadzenia kontroli i ewidencji;
• odpowiednio przygotowaną kadrą inspektorów i innych specjalistów.

Cele strategiczne:

• Zwiększenie poziomu zabezpieczeń źródeł promieniotwórczych w Polsce
• Rozwój kompetencji do realizacji Programu Polskiej Energetyki Jądrowej
• Wdrożenie zintegrowanego systemu zarządzania

Kontrola narażenia zawodowego

Wykonywanie obowiązków zawodowych, związanych z pracą w obiektach jądrowych, obiektach postępowania z odpadami promieniotwórczymi, a także przy wykonywaniu innych działalności związanych ze stosowaniem źródeł promieniowania jonizującego powoduje narażenie radiacyjne pracowników zwane narażeniem zawodowym.

W Polsce obowiązują zasady kontroli narażenia zawodowego wynikające z wdrożenia wymagań - wydanej 13 maja 1996 r. - dyrektywy Rady Unii Europejskiej nr 96/29/Euratom w sprawie podstawowych norm bezpieczeństwa dotyczących ochrony zdrowia przed promieniowaniem jonizującym pracowników i ogółu ludności. Dyrektywa ta jest zgodna z zaleceniami Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) opublikowanymi w 1996 r. w dokumencie pt. Basic Safety Standards for Protection Against Ionising Radiation and for the Safety of Radiation Sources (Safety Series No 115, IAEA, 1996).

Zasady kontroli narażenia zawodowego pracowników, transponowane z dyrektywy do polskiego prawa, zawarte są w rozdz. 3 ustawy Prawo atomowe, poświęconym bezpieczeństwu jądrowemu i ochronie radiologicznej oraz ochronie zdrowia pracowników. Zgodnie z nimi odpowiedzialność za przestrzeganie wymagań w tym zakresie spoczywa przede wszystkim na kierowniku jednostki organizacyjnej, który odpowiada za narażenie zawodowe podległych mu pracowników.

Do kierownika jednostki organizacyjnej należy także ocena dawek podległych mu pracowników, która w przypadku pracowników zaliczonych do kategorii A, zgodnie z wymogiem art. 21 ustawy Prawo atomowe, musi być dokonana na podstawie pomiarów wykonanych przez akredytowane laboratoria radiometryczne.

Prokuratura RP

https://pk.gov.pl/

Prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności.

Obowiązki wymienione Prokurator Generalny, Prokurator Krajowy i pozostali zastępcy Prokuratora Generalnego oraz podlegli im prokuratorzy wykonują przez:

1) prowadzenie lub nadzorowanie postępowania przygotowawczego w sprawach karnych oraz sprawowanie funkcji oskarżyciela publicznego przed sądami;

2) wytaczanie powództw w sprawach cywilnych oraz składanie wniosków i udział w postępowaniu sądowym w sprawach cywilnych, z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, jeżeli tego wymaga ochrona praworządności, interesu społecznego, własności lub praw obywateli;

3) podejmowanie środków przewidzianych prawem, zmierzających do prawidłowego i jednolitego stosowania prawa w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia oraz w innych postępowaniach przewidzianych przez ustawę;

4) sprawowanie nadzoru nad wykonywaniem postanowień o tymczasowym aresztowaniu oraz innych decyzji o pozbawieniu wolności;

5) prowadzenie badań w zakresie problematyki przestępczości oraz jej zwalczania i zapobiegania oraz współpracę z jednostkami naukowymi w zakresie prowadzenia badań dotyczących problematyki przestępczości, jej zwalczania i zapobiegania oraz kontroli;

6) gromadzenie, przetwarzanie i analizowanie w systemach informatycznych danych, w tym danych osobowych, pochodzących z prowadzonych lub nadzorowanych na podstawie ustawy postępowań oraz z udziału w postępowaniu sądowym, administracyjnym, w sprawach o wykroczenia lub innych postępowaniach przewidzianych przez ustawę, Dziennik Ustaw – 2 – Poz. 177 przekazywanie danych i wyników analiz właściwym organom, w tym organom innego państwa, jeżeli przewiduje to ustawa lub umowa międzynarodowa ratyfikowana przez Rzeczpospolitą Polską;

7) zaskarżanie do sądu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych oraz udział w postępowaniu sądowym w sprawach zgodności z prawem takich decyzji;

8) koordynowanie działalności w zakresie ścigania przestępstw lub przestępstw skarbowych, prowadzonej przez inne organy państwowe;

9) współdziałanie z organami państwowymi, państwowymi jednostkami organizacyjnymi i organizacjami społecznymi w zapobieganiu przestępczości i innym naruszeniom prawa;

10) współpracę z Szefem Krajowego Centrum Informacji Kryminalnych w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań ustawowych;

11) współpracę i udział w działaniach podejmowanych przez organizacje międzynarodowe lub ponadnarodowe oraz zespoły międzynarodowe, działające na podstawie umów międzynarodowych, w tym umów konstytuujących organizacje międzynarodowe, ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską;

12) opiniowanie projektów aktów normatywnych;

13) współpracę z organizacjami zrzeszającymi prokuratorów lub pracowników prokuratury, w tym współfinansowanie wspólnych projektów badawczych lub szkoleniowych;

14) podejmowanie innych czynności określonych w ustawach.

Bibliografia

Bryła R. (2011) BHP, Katowice: Wydawnictwo Elamed.

Dołęgowski B., Janczała S. (2008), Praktyczny poradnik dla służb bhp, Gdańsk: Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr sp. z o.o.

Karczewski J.T., Karczewska K.W. (2012), Zarządzanie bezpieczeństwem pracy, Gdańsk: Wydawnictwo Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.

Rączkowski B. (2009), BHP w praktyce, Gdańsk: Wydawnictwo Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.

Źródła internetowe: http://isap.sejm.gov.pl/ https://www.ciop.pl/ https://www.pip.gov.pl/pl https://www.gov.pl/  https://gis.gov.pl/  https://www.napofilm.net/pl  http://stat.gov.pl/

 

Kod QR do tego wpisu

 

 

 

 

 

 

Ten link przenosi na górę strony

Ćwiczenia relaksacyjne na stanowisku pracy

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Źródło: pip.gov.pl

Kod QR do tego wpisu

 

 

 

 

 

 

Ten link przenosi na górę strony

Zasady etyki zawodowej służby BHP

Misją służby bezpieczeństwa i higieny pracy jest dążenie do zapewnienia wysokiego poziomu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracujących. Podstawą działań w tym zakresie jest wspólny cel pracujących, pracodawców i służby bhp. Zasady etyki zawodowej wynikają z ogólnych wartości i norm moralnych uwzględniających specyfikę wykonywania zadań służby bhp.

 

1. Służba bhp powinna wykonywać swoje zadania według najlepszej woli i wiedzy, uczciwie, rzetelnie, wykazując się odpowiedzialnością, wiedzą i kompetencjami.

2. Służba bhp ma obowiązek poszanowania godności ludzkiej oraz dbałości o ochronę zdrowia i życia pracujących m.in. poprzez inicjowanie działań zmierzających do poprawy warunków pracy i kształtowanie kultury bezpieczeństwa.

3. Służba bhp powinna:

a. podnosić kompetencje zawodowe stale doskonaląc swoją wiedzę i umiejętności;

b. podejmować każdy problem ważny dla stanu warunków pracy, choćby wiązało się to z negatywnymi dla niej skutkami ze strony pracodawcy, pracujących lub innych podmiotów;

c. informować rzetelnie pracodawcę o stanie warunków pracy, zagrożeniach w procesie pracy i ich potencjalnych skutkach;

d. nie przekraczać kompetencji zawodowych, uprawnień przewidzianych w przepisach;

e. rzetelnie i bezstronnie doradzać pracodawcom i pracującym, ponieważ wspólny wysiłek najlepiej służy osiąganiu celu;

f. w trakcie wykonywania czynności służbowych wynikających z zakresu zadań służby bhp  zachować obiektywizm, staranność, działając w przekonaniu, że ochrona życia i zdrowia jest wspólnym dobrem pracodawców i pracujących;

g. w przypadku formułowania ofert dotyczących realizacji usług w zakresie bhp i szkoleń bhp zachować reguły uczciwej konkurencji;

h. reagować na zagrożenia życia i zdrowia ludzi, także poza obszarem swojej aktywności zawodowej;

i. działać w przekonaniu, że w ochronie życia i zdrowia profilaktyka i prewencja są priorytetem;

j. promować wysokie standardy zatrudnienia i kształtowania relacji międzyludzkich.

4. Postępowanie służby bhp w kontaktach międzyludzkich powinno cechować poszanowanie godności, bezstronność oraz kultura osobista, wykluczająca uprzedzenia rasowe, narodowościowe, wyznaniowe, polityczne, światopoglądowe lub wynikające z innych przyczyn.

5. Wzajemne relacje w grupie zawodowej powinny cechować życzliwość, koleżeńskość, dzielenie się wiedzą z poszanowaniem praw autorskich, podnoszenie prestiżu i kształtowanie etosu służby bhp, podejmowanie działań na rzecz środowiska zawodowego.

6. Służba bhp powinna reagować na naruszenia zasad etyki zawodowej.

 

W sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach etyki zawodowej należy kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby podejmowane działania były etyczne, praworządne i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do służby bhp.

Zasady etyki wprowadzone na podstawie uchwały Zarządu Głównego Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Pracowników Służby BHP nr 15/VII/ZG/2016 z dnia 23 czerwca 2016 roku.

Kod QR do tego wpisu

 

 

 

 

 

 

Ten link przenosi na górę strony

BHP w budownictwie, informacje ogólne

Przygotowanie placu budowy

Osoba odpowiedzialna za BHP powinna stworzyć w pierwszej fazie przygotowania do budowy plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ludzi pracujących na budowie oraz zgłosić go do odpowiedniego inspektoratu pracy, m.in. a) określenie dojść i obszarów przeznaczonych na przejścia oraz transport urządzeń i wyposażenia, a także miejsc składowania różnego rodzaju materiałów; b) określić warunki jakie należy spełnić przy obchodzeniu się z materiałami niebezpiecznymi, wyposażeniem dźwigowym i transportowym, platformami roboczymi, odpadami budowlanymi, śmieciami itp.

Organizacja placu budowy, procedury i stanowiska pracy muszą zapewniać bezpieczeństwo i zdrowie pracowników. Również użytkowanie narzędzi i wyposażenia, materiałów budowlanych i substancji chemicznych musi odbywać się w sposób niezagrażający zdrowiu i życiu pracowników.

Należy zapewnić pracownikom: a) techniczne środki bezpieczeństwa, np. siatki ochronne; b) zmiany organizacji pracy, np. minimalizowanie prac na wysokościach poprzez składowanie elementów na ziemi; c) środki ochrony zbiorowej oraz indywidualnej; d) wszelkie niezbędne informacje dotyczące budowy należy umieszczać na tablicy informacyjnej placu budowy, m.in. dane kierownika budowy, który jest odpowiedzialny za całość realizowanej inwestycji, firm, zezwoleń itp.

Zagrożenia będące głównymi przyczynami wypadków i urazów podczas pracy na budowie

1. Otwory w podłożu lub w stropie – załamanie się przykrycia, upadek pracownika i ładunku.
2. Ruch pojazdów na budowie – potrącenia przez pojazdy pracowników, którzy przekraczają drogę.
3. Sprzęt budowlany – ześlizgnięcie się maszyny z drogi lub załamanie ściany wykopu powodujące zasypanie osób.
4. Wyznaczenie placu budowy – kolizja żurawi ze względu na zachodzące na siebie obszary pracy.
5. Niezabezpieczone ciężary – szalunek przygniata pracownika rozprowadzającego beton.
6. Żurawie przenoszące ładunki nad osobami – element spada na ludzi.
7. Pył – pracownicy wdychają pyły budowlane, np. ołów, włókna azbestu.
8. Elektryczność – przerwanie biegnącego pod ziemią lub w ścianie kabla pod napięciem, porażenie osób.
9. Hałas – uszkodzenie słuchu np. w pobliżu młota pneumatycznego.
10. Pożar i wybuch – poparzenia, duszenie się, uszkodzenia ciała.
11. Spadające obiekty – uderzenie lub zmiażdżenie pracownika.

Zabezpieczenie placu budowy

Miejsca budów stwarzają różne zagrożenia dla bezpieczeństwa zarówno pracowników jak i osób postronnych. Niezbędne środki zapobiegawcze powinny zostać podjęte w oparciu o ocenę ryzyka zawodowego z uwzględnieniem następujących czynników:

1. Odległość terenu budowy od obiektów publicznych (szkoły, osiedla, centra handlowe, przystanki komunikacyjne itp.);
2. Zagrożenia na placu budowy, oraz stopień, w jakim mogą być ograniczone;
3. Wymagane balustrady o odpowiedniej wysokości, tam gdzie wykopy stwarzają zagrożenie oraz zadaszenia chroniące przez spadającymi elementami;
4. Znaki ostrzegawcze oraz oświetlenie, jeżeli jest to niezbędne;
5. Zabezpieczenie ruchomych urządzeń, uniemożliwiające dostęp do nich i ich użycie przez nieupoważnione osoby;
6. Wznoszenie ogrodzeń zabezpieczających plac budowy;
7. Zapewnienie tymczasowych ścieżek i dróg oraz organizowanie kontroli ruchu pieszych i pojazdów, jeśli jest to niezbędne;
8. Monitorowanie wejść i wyjść z placu budowy, kontrolowanie ruchu gości;
9. Właściwe przechowywanie niebezpiecznych substancji i innych mogących stwarzać ryzyko materiałów, znajdujących się na placu budowy.

Prąd elektryczny na placu budowy

Dostęp do sieci elektrycznej to kluczowe znaczenie dla prowadzenia budowy. Tablice rozdzielcze i użycie całej infrastruktury elektrycznej powinno znajdować się pod ciągłym nadzorem kierownika budowy. Pracownicy obsługujący poszczególne urządzenia elektryczne powinni przejść odpowiednie szkolenia z zagrożeń związanym z elektrycznością. Wszelkie prace z obsługą instalacji, urządzeń elektrycznych, mocowania, wymianę wtyczek, wyposażenia przy przewodach, instalacji lamp, zmiany faz w gniazdkach czy wtyczkach oraz naprawa wszelkich usterek powinna być w wyłącznej kompetencji elektryków z odpowiednimi uprawnieniami.

Do każdego urządzenia powinna być dołączona instrukcja obsługi z zaleceniami producenta, każde urządzenie musi posiadać oznakowanie CE, oznaczające, że zostało zaprojektowane zgodnie z normami krajowymi i standardami europejskimi. Do urządzeń których nie wolno używać należą: „złodziejki”, wtyczki i złączki, które mają więcej niż jeden przewód, wtyczki, które pasują do gniazd o napięciu wyższym niż dopuszczalne, bębny kablowe bez zabezpieczenia przeciw przegrzaniu, „naprawione” bezpieczniki, nagrzewnice i wentylatory podłączone do oprawek lampowych, podgrzewacze i kuchenki z otwartą spiralą grzewczą, lampy ręczne bez krat ochronnych, stosowanie grup gniazd z jedną wtyczką co może prowadzić do przeciążenia gniazda itp. „ulepszenia” producentów.

Warunki socjalne i higiena osobista pracowników

Dostarczenie na plac budowy urządzeń do higieny osobistej powinno być podstawowym obowiązkiem kierownika budowy a ich liczba zależy od liczby pracowników mających z nich korzystać. Jeśli na placu budowy znajduje się więcej niż 50 pracowników zaleca się zorganizowanie punktu pierwszej pomocy. Na każdej budowie powinno być zapewnione źródło zimnej i wody pitnej lub innego niealkoholowego napoju. Powinna być zapewniona odpowiednia ilość wody do mycia i higieny. Na 10 pracowników powinna przypadać co najmniej 1 umywalka z bieżącą zimną i ciepłą wodą, w przypadku kurzu należy zapewnić 1 prysznic na 5 osób. Urządzenia do mycia powinny być umieszczone w oddzielnym pomieszczeniu. Umywalnia powinna być ogrzewana i wyposażona w antypoślizgową podłogę a przy wejściu powinien znajdować się przedsionek. Na każdych 30 mężczyzn powinna przypadać co najmniej 1 miska ustępowa oraz 1 pisuar. W przypadku zatrudnienia więcej niż 5 pracowników, należy zapewnić pomieszczenie dzienne, przystosowane do przebierania się czy przebywania w związku z nieodpowiednią do pracy pogodą lub innych przerw w pracy. Pomieszczenia powinny być wentylowane o wysokości minimum 2,5 m i powierzchni minimum 0,75 m2 na pracownika, w razie pory chłodnej pomieszczenia powinny mieć ogrzewanie oraz wyposażone w szafki do przechowywania rzeczy i ubrań.

Znaki bezpieczeństwa powinny być umieszczone w taki sposób, aby były dobrze widoczne. Umieszczenie znaków nie jest uważane za ograniczenie ryzyka zawodowego. Przykładowe znaczenie znaków bezpieczeństwa pokazuje tabela.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Procedury pracy

Wykopy, doły i rowy – największe zagrożenie stwarzają, kiedy nie są zabezpieczone. Podczas wykonywania wykopów, dołów czy rowów o głębokości większej niż 1 m niezbędne jest wyrabianie odpowiedniego nachylenia skarpy w miarę postępu prac lub zabezpieczone w inny skuteczny sposób, np. poprzez stosowanie odpowiednich konstrukcji oporowych wewnątrz wykopów. W nocy roboty takie powinny być zabezpieczone światłem ostrzegawczym koloru czerwonego, teren powinien być ogrodzony lub posiadający stały dozór. Na tego typu budowach należy używać hełmów ochronnych oraz obuwia ochronnego. Należy pozostawić wolny od wszelkich materiałów pas bezpieczeństwa, o szerokości 0,6 m po każdej stronie wzdłuż rowu. Do wchodzenia i wychodzenia z wykopu o głębokości większej niż 1 m od poziomu terenu, należy używać odpowiednich drabin wystających co najmniej 0,75 m nad krawędź wykopu.

Szerokość obszaru pracy przy wykopach – nie mniejsza niż 0,5 m, dla wykopów obudowanych, nie mniejsza niż 0,8 m, w przypadku, gdy na ścianach konstrukcji ma być wykonana izolacja.

Minimalna szerokość przy wszystkich stanowiskach pracy w wykopach i dołach: <1,75 m głębokości: minimum 0,7 m; głębokość od 1,75 m do 4 m: minimum 0,7 m; >4 m głębokości: minimum 0,9 m; jeżeli pracownicy przy określonej pracy nie muszą się schylać, szerokość wykopu nie głębszego niż 1 m może być > niż 0,6 m.

Prace z betonem

W takiego rodzaju pracach szczególnie ważne z punktu widzenia bezpieczeństwa robót są prace związane z montażem szalunku. Elementy szalunku muszą być instalowane na płaskim gruncie o odpowiedniej nośności, szalunki odpowiednio osadzone w gruncie, szalunki powinny być podparte, bądź osadzone w dwóch punktach powyżej punktu równowagi,  szalunki mogą być odłączone od żurawia jedynie wtedy, kiedy są odpowiednio zakotwione, drabiny można opierać o szalunek dopiero po jego zakotwieniu; prace przygotowawcze i osadzanie zbrojenia, użytkowanie betonu odpowiedniej jakości oraz zdejmowanie szalunku. Przy wypełnieniu szalunku betonem, jak również przy pracach zbrojarskich, niezbędne jest użycie rusztowania roboczego. Demontaż szalunków dozwolony jest jedynie wtedy, kiedy beton uzyska odpowiednią nośność. Z punktu widzenia zagrożeń dla zdrowia beton jest materiałem całkiem „życzliwym”, jednak związanych jest z nim kilka problemów. Ważne, aby wiedzieć z czego on się składa. Główne zagrożenia bywają w kruszywie, takim jak perlit lub popioły lotne pochodzące z elektrowni. W takim przypadku kruszywo może uwalniać radon, który jest powszechnym gazem radioaktywnym, uwalnianym przez glebę i skały. Radon niesie ze sobą zagrożenie zachorowania na raka płuc.

Środki ochrony indywidualnej

Środki chroniące głowę – hełmy ochronne: należy stosować zawsze podczas pracy w miejscach, w których istnieje ryzyko urazów głowy stwarzane przez: materiały, narzędzia lub przedmioty spadające, zsuwające się lub zrzucane z góry; przedmioty o ostrych kształtach, np. przy budowie konstrukcji stalowych lub przemieszczaniu wiszących, mogących obracać się ładunków; możliwość kontaktu z gorącymi rurami lub przewodami elektrycznymi; kiedy jest mało miejsca, praca w ciasnych warunkach, np. w zapadliskach, wykopach, rurociągach lub korytarzach roboczych; podczas prac w sąsiedztwie urządzeń do podnoszenia i wiszących ładunków, prac w cysternach, szybach czy tunelach. Hełmy ochronne jeżeli wymagają tego wykonywane prace, muszą być połączone z innymi rodzajami środków ochrony indywidualnej takich jak: ochronniki słuchu, osłony twarzy czy sprzęt do ochrony układu oddechowego. Hełm ochronny zawsze powinien być wyregulowany i dostosowany do potrzeb użytkownika, poprzez między innymi: pasy więźby krzyżujące się w górnej części hełmu muszą dokładnie przylegać do głowy; pas główny biegnący dookoła głowy musi ściśle przylegać do czoła i potylicy; wysokość noszenia powinna być tak dobrana, aby hełm był osadzony na głowie stabilnie; hełm powinien być tak dopasowany, aby nawet bez paska podbródkowego nie miał tendencji do spadania.

Pracownik musi stosować hełm ochronny od początku do końca pracy.

Środki do ochrony słuchu – sprzęt dzieli się na dwie główne grupy: a) wkładki przeciwhałasowe, które wprowadza się do przewodu słuchowego, wykonane są z materiałów miękkich, np. z waty mineralnej, silikonu, gumy czy tworzyw sztucznych. Należy je stosować jedynie przez krótki czas przy niskim poziomie hałasu, ponieważ ich skuteczność w obniżaniu hałasu jest ograniczona; b) nauszniki przeciwhałasowe, które zakłada się na ucho zewnętrzne, np. jedne z wielu wyposażone są w układ elektroniczny z mikrofonami zainstalowanymi na zewnątrz oraz głośnikami zamontowanymi wewnątrz. Taka konstrukcja pozwala na przekazywanie dźwięków ze środowiska, a jednocześnie redukuje wysoki poziom hałasu.

Ochronniki słuchu musza spełniać zasadnicze wymagania bezpieczeństwa i ergonomio, oraz być oznakowane symbolem CE. Potwierdzenia ich zgodności z wymaganiami mogą dokonać jedynie uprawnione do tego celu laboratoria.

Pracodawca musi określić i oznakować tereny, na których należy stosować środki ochrony słuchu. Powinien użyć znaku przedstawiającego symbol środków ochrony słuchu. Sprzęt ochrony słuchu, kiedy nie jest używany, powinno się prawidłowo przechowywać, aby zapobiec jego odkształcaniu się i gromadzeniu na jego powierzchni kurzu lub brudu.

Środki ochrony oczu i twarzy – nazywamy każdy rodzaj wyposażenia, który pokrywa co najmniej tzw. Obszar oczny, jeżeli dodatkowo osłonięta jest twarz, taki typ ochrony indywidualnej nazywamy ochroną oczu i twarzy. Należą do nich: okulary ochronne, gogle, osłony twarzy oraz spawalnicze przyłbice, kaptury lub tarcze. Funkcję ochrony oczu spełniają również części twarzowe sprzętu ochrony układu oddechowego, wyposażonego w wizjery zabezpieczające oczy. Oczy to jeden z najdelikatniejszych i najbardziej skomplikowanych narządów w organizmie ludzkim. Szacuje się, że ponad 80% informacji o otaczającym świecie dociera do nas drogą wzrokową. Podrażnienie oczu lub ich uszkodzenie spowodowane kontaktem z odpryskami ciał stałych, strumieniem gorącej wody lub żrącej cieczy może doprowadzić do nieodwracalnych zmian lub nawet całkowitej utraty wzroku. Środki ochrony oczu mają za zadanie ochronę przed: uderzeniami o różnym stopniu zagrożenia, promieniowaniem optycznym, stopionymi metalami i gorącymi ciałami stałymi, kroplami i rozbryzgami, pyłami, gazami, łukiem elektrycznym powstającym przy zwarciu, każdą kombinacją powyższych zagrożeń. Każda ochrona oczu i twarzy składa się zasadniczo z dwóch podstawowych elementów, którymi są oprawa i tzw. szybka ochronna. Obecnie oba te elementy wykonywane są głównie z tworzyw sztucznych i wymagane jest przy tym przede wszystkim, aby te materiały nie wywoływały alergii oraz, aby miały odpowiednie właściwości optyczne i były wytrzymałe mechanicznie i termicznie.

Środki ochrony układu oddechowego – zapobiegają wdychaniu zanieczyszczonego powietrza oraz utracie przytomności z powodu niedoboru tlenu (poniżej 17% obj.). Sprzęt taki jest tylko ostatecznym rozwiązaniem w przypadku, gdy praca nie może być wykonywana w warunkach akceptowalnego ryzyka zawodowego, standardowo pracodawca ma zapewnić takie warunki pracy, aby nie było konieczne stosowanie indywidualnych środków ochrony układu oddechowego. Pracodawca ma obowiązek: zapewnić użytkownikom odpowiednią ochronę, zależna od rodzaju prac, potencjalnego zagrożenia na działanie poszczególnych czynników oraz warunków stosowania ochron, oraz upewnić się, że dane środki ochrony są stosowane podczas całego okresu narażenia na czynniki szkodliwe; zapewnić, że w każdym przypadku dostarczony sprzęt ochronny układu oddechowego daje wymaganą ochronę, oraz że nie powoduje jakichkolwiek niedogodności (sprzęt musi odpowiedni do danych warunków pracy i potrzeb użytkownika); upewnić się, że sprzęt spełnił wymagania oceny zgodności z zasadniczymi wymaganiami bezpieczeństwa, posiada instrukcje producenta i oznakowany jest symbolem CE; utrzymywać, czyścić, suszyć oraz dezynfekować sprzęt przed jego użyciem; upewnić się, że wszyscy użytkownicy zostali poinformowani o zagrożeniach na stanowisku pracy oraz doborze i odpowiednim sposobie stosowania sprzętu ochrony układu oddechowego (pracownicy muszą zostać odpowiednio przeszkoleni oraz przejść ćwiczenia praktyczne).

Środki ochrony kończyn górnych – ręce podczas wykonywania różnego rodzaju prac są narażone na znaczną liczbę możliwych uszkodzeń, m.in.: zagrożenia natury mechanicznej – powodujące niszczenie skóry: obtłuczenia, przecięcia, przebicia itp.; działanie czynników chemicznych – mogące powodować podrażnienia skóry, alergie lub przenikające do wnętrza ciała; czynniki biologiczne – mogące dostać się do organizmu w wyniku skaleczenia itp.; oddziaływanie termiczne – mogące spowodować pęcherze, poparzenia itp.; drgania – mogące wywołać chorobę „białych palców”; porażenia prądem. Pracodawca powinien jednak zawsze pamiętać, że ogólna eliminacja zagrożeń i ryzyka przez zastosowanie środków technicznych, organizacyjnych i odpowiedniego zarządzania zawsze ma pierwszeństwo przed zastosowaniem środków ochrony indywidualnej. Przy doborze środków ochronnych należy mieć na uwadze, że używanie rękawic stwarza zagrożenia, takie jak: zawilgocenie lub zamoczenie skóry, a w następstwie jej zniszczenie; alergie powodowane przez materiały użyte w rękawicach, np. chrom w wyrobach skórzanych lub lateksie; pochwycenie lub wciągnięcie rękawic przez włączone maszyny, takie jak piły tarczowe, co może doprowadzić do uszkodzenia palców lub całej reki. Do obowiązków pracodawcy należy ocenić wszystkie stanowiska pracy, zidentyfikować występujące na nich zagrożenia i ocenić związane z nimi ryzyko. W zależności od wyniku tej oceny należy dokonać odpowiedniego wyboru odpowiednio atestowanych (CE) rękawic ochronnych.

Środki ochrony kończyn dolnych – do obuwia ochronnego zaliczamy: półbuty, trzewiki, buty, buty do kolan, buty z przedłużoną cholewką, jeśli posiadają jedną lub więcej własności ochronnych. Obuwie ochronne dzielimy na bezpieczne, ochronne i zawodowe – w zależności od rozmiarów zagrożeń, przed którymi chroni. Obuwia ochronnego należy używać zawsze wtedy, kiedy nie jest możliwe bezpieczne rozplanowanie lub wykonanie pracy normalnie do tego przeznaczonym obuwiu. Pracodawca musi dostarczyć obuwie ochronne (CE), dbać o nie i utrzymywać w czystości, ponieważ pozostaje ono jego własnością. Istnieje możliwość scedowania własności i obowiązków z nią związanych w wyniku ustaleń między pracodawcą a przedstawicielami pracowników. Obowiązki pracodawcy: pracodawca jest odpowiedzialny za to, że dostarczone przez niego obuwie będzie spełniało wymogi związane z przeznaczonym mu celem, nie będzie powodowało niedogodności lub wywoływało dyskomfortu, i że będzie używane przez pracownika podczas pracy; pracodawca musi poinformować i odpowiednio przeszkolić pracowników w sprawie potencjalnych zagrożeń występujących na stanowisku pracy, oraz niebezpieczeństw im grożących w przypadku, gdy nie będą nosić przeznaczonego do pracy obuwia. Informacja dotyczy również odpowiedniej konserwacji i czyszczenia; zabrudzone obuwie zaraz po użyciu musi zostać wyczyszczone, wysuszone i ewentualnie zdezynfekowane. Obuwia z noskami należy używać wtedy, gdy występuje zagrożenie zmiażdżenia kończyn.

Odzież ostrzegawcza – przez odzież ostrzegawczą o intensywnej widoczności do użytku profesjonalnego rozumie się środki ochrony indywidualnej, które w sposób widoczny sygnalizują, że osoba je nosząca jest obecna w danym miejscu. Ubrania takie składają się z materiałów tła (tkaniny, dzianiny, materiały powleczone, laminaty itp.) w jaskrawych barwach (fluorescencyjna żółć, pomarańcz lub czerwień), wyraźnie widocznych podczas dnia, oraz z materiału odblaskowego. Obowiązkiem pracodawcy jest zapewnienie pracownikom odzieży ostrzegawczej, o ile na podstawie oceny stanowiska pracy stwierdzono, że konieczne jest, żeby pracownik był dobrze widoczny podczas wykonywania pracy lub pobytu na danym terenie. Na pracodawcy spoczywa także odpowiedzialność za dopilnowanie tego, żeby odzież ostrzegawcza była używana przez pracownika przez cały czas jego pobytu w pracy. Odzież ostrzegawcza powinna być stosowana tylko w ostateczności, ponieważ pracę należy zaplanować w taki sposób, aby stosowanie odzieży ostrzegawczej nie było konieczne, powinno się to osiągnąć przez zastosowanie środków technicznych i organizacyjnych, zapewniających pracownikowi pełną ochronę – przez np. oznakowanie dróg, ogrodzenie terenu lub przekierowanie ruchu drogowego poza tereny na których pracują ludzie, chociaż są takie stanowiska pracy (głównie w budownictwie) gdzie odzież ostrzegawcza jest wręcz niezbędna i obowiązkowa. Odzież ochronna nie zapewnia żadnej ochrony w przypadku jakiejkolwiek kolizji lecz jedynie ostrzega innych.

Środki ochrony przed upadkiem z wysokości – zagrożenie upadkiem z wysokości występuje na stanowiskach pracy lub w ich bezpośrednim otoczeniu gdzie znajdują się miejsca usytuowane względem siebie na różnych poziomach. Na takich stanowiskach nie można zabezpieczyć pracowników przez zastosowanie ochron grupowych takich jak barierki, pomosty, osłony, rusztowania itp. Należy wówczas stosować indywidualny sprzęt ochronny. O skuteczności zabezpieczania pracowników za pomocą indywidualnego sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości decydują głównie: ocena cech charakterystycznych i właściwości stanowiska pracy; dobór sprzętu; parametry techniczne sprzętu; metody użytkowania, konserwacji, przechowywania itp. Sprzętu; czynnik ludzki (poziom wyszkolenia, sprawność psychofizyczna użytkownika itp.). Systemy indywidualnego sprzętu chroniącego przed upadkiem z wysokości można podzielić na trzy grupy: systemy powstrzymywania zaistniałego spadania z wysokości (amortyzacja siły udarowej, rozłożenie siły udarowej na mniej wrażliwe części ciała człowieka, umożliwienie bezpiecznego oczekiwania na pomoc, uprząż, szelki); systemy zabezpieczające przed wystąpieniem spadania (uprząż, linki bezpieczeństwa, elementy konstrukcji stanowiska pracy); systemy nadawania pozycji „w podparciu” podczas pracy na wysokości (pas biodrowy, linki opasujące do nadawania pozycji, słupołazy). Wszystkie sprzęty chroniące przed upadkiem z wysokości powinny posiadać odpowiednie atesty, CE oraz instrukcje obsługi.

Przykładowe znaki bezpieczeństwa stosowane w budownictwie

Znaki zakazu

 

 

 

 

 

 

 

 

Znaki nakazu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Znaki ostrzegawcze

 

 

 

 

 

 

 

Znaki informacyjne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Znaki stosowane w ochronie przeciwpożarowej

 

 

 

 

 

 

 

 

Bibliografia

Bryła R. (2007), Bezpieczne stanowisko pracy, Katowice: Wydawnictwo ELAMED.

Bryła R. (2011), Bezpieczeństwo i higiena pracy, Katowice: Wydawnictwo ELAMED.

Dyląg W. (2012), BHP w biurze, Warszawa: PIP Główny Inspektora Pracy.

Ejdys J. (2010), Kształtowanie kultury bezpieczeństwa i higieny pracy, Białystok: Oficyna Wydawnicza Politechniki Białostockiej.

Karczewski J.T., Karczewska K.W. (2012), Zarządzanie bezpieczeństwem pracy, Gdańsk: Wydawnictwo Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.

Markom A, Hjorth N. (2005), Bezpieczeństwo i higiena pracy w małych i średnich przedsiębiorstwach budowlanych, Warszawa: PARP.

Rączkowski B. (2009), BHP w praktyce, Gdańsk: Wydawnictwo Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.

https://www.ciop.pl/ https://www.mpips.gov.pl/ https://mc.gov.pl/ https://www.pip.gov.pl/pl/ http://isap.sejm.gov.pl/

Kod QR do tego wpisu

 

 

 

 

 

 

Ten link przenosi na górę strony

Hałas w środowisku pracy

Hałas są to wszelkie niepożądane, nieprzyjemne, dokuczliwe lub szkodliwe drgania ośrodka sprężystego, działające za pośrednictwem powietrza na organ słuchu i inne zmysły oraz elementy organizmu człowieka.

Hałas ustalony jest to hałas, którego poziom zmienia się  w czasie obserwacji  mniej niż 5 dB. Hałas nieustalony jest to hałas, którego poziom zmienia się w czasie obserwacji więcej niż 5 dB. (chodzenie po dywanie 10 dB, normalna rozmowa 50-60 dB, samolot 130 dB).

Źródła hałasu:

-źródła mechaniczne - drgania, uderzenia, tarcie;

-źródła elektryczne - magnetyczne, magnetostrykcyjne, łuk elektryczny;

-źródła technologiczne - procesy skrawania, cięcia, pękania;

-źródła aero- i hydrodynamiczne – przepływy (turbulencja), opływ przeszkód, wypływ z dysz, kawitacja;

-inne źródła - procesy spalania, zjawiska termiczne, wybuchy, fale uderzeniowe, zjawiska chemiczne.

Ruchem falowym (falą) nazywa się rozprzestrzenianie zaburzenia w ośrodku bez transportu masy. Fale rozchodzące się w ośrodkach sprężystych nazywają się falami mechanicznymi (sprężystymi). Ogólnie fale dzielą się na fale podłużne i poprzeczne.

Fale podłużne są to fale, w których kierunek drgań ośrodka jest równoległy do kierunku rozchodzenia się fali. Fale poprzeczne to takie fale, w których kierunek drgań ośrodka jest prostopadły do kierunku rozchodzenia się fali.

Drgania akustyczne jest to ruch drgający cząstek ośrodka sprężystego względem położenia równowagi, odbywający się z częstotliwością z zakresu słyszalnego 16 - 16000 Hz. Drgania te powodują miejscowe zagęszczanie i rozrzedzanie cząstek, dzięki czemu następuje przekazywanie energii i wprawianie w ruch drgający kolejnych cząstek ośrodka. Drganiom akustycznym towarzyszą wrażenia słuchowe spowodowane rozprzestrzenianiem się lokalnych zaburzeń ośrodka sprężystego w sposób falowy. Wrażenia słuchowe docierają do organu słuchu za pośrednictwem powietrza. Fale takie nazywa się falami dźwiękowymi lub po prostu dźwiękami.

Fale sprężyste (mechaniczne) o częstotliwościach poniżej zakresu słyszalnego nazywa się infradźwiękami, a powyżej ultradźwiękami.

-hałas infradźwiękowy, w którego widmie występują składowe o częstotliwościach

infradźwiękowych od 1 do 20 Hz i o niskich częstotliwościach słyszalnych

Głównym źródłem hałasu infradźwiękowego w środowisku pracy są: maszyny przepływowe

niskoobrotowe (sprężarki, wentylatory, silniki), urządzenia energetyczne (młyny, kotły, kominy), piece hutnicze (zwłaszcza piece elektryczne łukowe) oraz urządzenia odlewnicze (formierki, kraty wstrząsowe).

-hałas słyszalny, w którego widmie występują składowe o częstotliwościach słyszalnych od 20 do 20 kHz

-hałas "ultradźwiękowy", w którego widmie występują składowe o wysokich częstotliwościach słyszalnych i niskich ultradźwiękowych od 10 do 40 kHz

Głównymi źródłami hałasu ultradźwiękowego w środowisku pracy są tzw. technologiczne urządzenia ultradźwiękowe niskich częstotliwości, w których ultradźwięki są wytwarzane celowo jako czynnik niezbędny do realizacji określonych procesów technologicznych. Do urządzeń tych zalicza się myjki ultradźwiękowe, zgrzewarki ultradźwiękowe, a także drążarki i lutownice ultradźwiękowe. Spośród wymienionych urządzeń najpowszechniej stosowane są myjki, gdyż proces oczyszczania ultradźwiękowego jest znacznie dokładniejszy i szybszy niż proces mycia tradycyjnego. Hałas ultradźwiękowy mogą również emitować do otoczenia maszyny wysokoobrotowe, takie jak: obrabiarki do metalu, niektóre maszyny włókiennicze, a także urządzenia pneumatyczne, w których główną przyczyną generacji hałasu ultradźwiękowego jest wypływ sprężonych gazów. (więcej PN-N-01321:1986 i PNISO 9612:2004).

Różnicę między ciśnieniem wywołanym drganiami akustycznymi powodującymi miejscowe, chwilowe zagęszczenia i rozrzedzenia ośrodka (powietrza) a średnim ciśnieniem statycznym (atmosferycznym) w danym punkcie środowiska nazywa się ciśnieniem akustycznym. 

Hałas oddziałuje na organizm człowieka, wywołując wiele niekorzystnych zjawisk. Szkodliwy wpływ hałasu przejawia się m.in. czasowym lub trwałym ubytkiem słuchu oraz występowaniem nadciśnienia, rozszerzeniem źrenic, zwolnieniem akcji serca, bólem głowy, uczuciem zmęczenia i znużeniem, omdleniami, dusznością, brakiem łaknienia i chudnięciem, zaburzeniami pracy układu żołądkowo-jelitowego. Ponadto działa pobudzająco na centralny układ nerwowy i może doprowadzić do choroby o podłożu nerwicowym.

Poczucie głębokiego niezadowolenia i krzywdy, towarzyszące oddziaływaniu hałasu na organizm człowieka, sprzyja wzrostowi zachorowań na choroby psychiczne.

Podczas krótkotrwałej ekspozycji na hałas następuje czasowe, przejściowe obniżenie ostrości słuchu. Uszkadzające oddziaływanie hałasu kumuluje się w czasie. Przy hałasie długotrwałym (kilkunastoletnim), nawet o stosunkowo niewielkim poziomie rzędu 75 - 85 dB, następują najczęściej trwałe i nieodwracalne zmiany w narządzie słuchu, objawiające się głuchotą człowieka. Przy krótkotrwałych bodźcach akustycznych o dużym natężeniu (impulsowych) może nastąpić mechaniczne uszkodzenie błony bębenkowej oraz ucha wewnętrznego. Hałas występujący niespodziewanie jest bardzo szkodliwy dla zdrowia psychicznego człowieka.

Metody ograniczania hałasu w środowisku pracy

Ze względu na ochronę zdrowia oraz zapewnienie odpowiednich warunków akustycznych niezbędnych zarówno do efektywnej pracy człowieka, jak i odpoczynku, konieczne jest podejmowanie działań mających na celu obniżenie poziomu hałasu w środowisku pracy.

Istnieją różne sposoby i metody obniżenia poziomu hałasu. Można je podzielić na dwie grupy:

1) metody i sposoby techniczne,

 a) ograniczenie lub minimalizacja emisji hałasu przez źródła:

-projektowanie i produkcja maszyn i urządzeń cichobieżnych;

-eliminacja hałaśliwych procesów technologicznych;

-modernizacja urządzeń (wyrównoważenie elementów, redukcja tarcia, zmiana wlotu i wylotu medium itp.).

b) ograniczenie transmisji energii wibroakustycznej:

-droga materiałowa:

-oddzielne pomieszczenia:

-odpowiednie usytuowanie pomieszczeń;

-odpowiednie usytuowanie maszyn;

-fundamenty;

-wibroizolacja;

-droga powietrzna bezpośrednia:

-przegrody;

-kabiny;

-ekrany;

-obudowy;

-tłumiki;

-odbicia i ugięcia:

-adaptacja akustyczna hali:

-materiały i ustroje dźwiękochłonne;

-izolacyjne ekrany dźwiękochłonne.

 c) ograniczenie emisji hałasu:

-ograniczenie czasu ekspozycji;

-odsunięcie człowieka od hałaśliwych procesów (automatyzacja i robotyzacja);

-ochrony osobiste (wkładki, nauszniki, hełmy przeciwhałasowe).

 d) czynna redukcja hałasu.

2. Metody administracyjno-prawne

-ustawy, zarządzenia i przepisy mające na celu ograniczenie zagrożenia hałasem,

-normy i normatywy (poziom, pora dnia ...);

-odpowiednia organizacja pracy ograniczenie ruchu środków transportu itp.

Poziom ekspozycji na hałas odniesiony do ośmiogodzinnego dnia pracy L_{EX,8 h}   nie powinien przekraczać 85 dB, a odpowiadająca mu ekspozycja dzienna E_A,Te   nie powinna przekraczać 3,64×10³ Pa²s.

Przy ekspozycji krótszej niż 8 h (T_e < T_o) wyznaczony poziom ekspozycji hałasu jest mniejszy od wartości zmierzonej.

Poziom ekspozycji na hałas odniesiony do 8-godzinnego dnia pracy:

 

 

 

 

 

 

gdzie:

L_Aeq,Te - równoważny poziom dźwięku A, dB;

T_e      - czas ekspozycji w ciągu dnia roboczego, s;

T_o      - czas odniesienia (T_o =  8 h = 480 min = 28 800 s).

 

Dzienna ekspozycja na hałas:

 

 

 

 

 

 

gdzie:

p_A - wartość chwilowa ciśnienia akustycznego, skorygowana wg charakterystyki częstotliwościowej A, Pa.

 

 

 

 

 

W przypadku hałasu oddziaływującego na organizm człowieka w sposób nierównomierny w poszczególnych dniach tygodnia, poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy L_EX,w , nie  powinien przekraczać 85 dB, a odpowiadająca mu ekspozycja tygodniowa E_A,w   nie powinna przekraczać 18.2×10³ Pa²s.

 

Poziom ekspozycji na hałas odniesiony do tygodnia pracy:

 

 

 

 

 

gdzie:

i - kolejny dzień roboczy tygodnia;

n - liczba dni roboczych w tygodniu (może być różna od 5)

 

Tygodniowa ekspozycja na hałas:

 

 

 

 

 

Maksymalny poziom dźwięku A (L_Amax) mierzony przy włączonej stałej czasowej S (slow) i charakterystyce korekcyjnej A , nie powinien przekraczać wartości 115 dB.

Szczytowy poziom dźwięku C (L_{C, PEAK}) nie powinien przekraczać wartości 135 dB.

Dopuszczalne wartości równoważnego poziomu dźwięku w czasie pobytu pracownika na stanowisku pracy:

 a) 75 dB - w kabinach bezpośredniego sterowania bez łączności telefonicznej, w laboratoriach ze źródłami hałasu, w pomieszczeniach z maszynami i urządzeniami liczącymi, maszynami do pisania, dalekopisami i w innych pomieszczeniach o podobnym przeznaczeniu

b) 65 dB - w kabinach dyspozytorskich, obserwacyjnych i zdalnego sterowania z łącznością telefoniczną używaną w procesie sterowania, w pomieszczeniach do wykonywania prac precyzyjnych i w innych pomieszczeniach o podobnym przeznaczeniu

c) 55 dB - w pomieszczeniach administracyjnych, biurach projektowych, pomieszczeniach do prac teoretycznych, opracowania danych i innych o podobnym przeznaczeniu

Bibliografia

https://www.ciop.pl/ https://mc.gov.pl/ https://www.pip.gov.pl/pl/ http://isap.sejm.gov.pl/

Dz.U. 2016 nr 0 poz. 2067

Dz.U. 2016 nr 0 poz. 2057

Dz.U. 2014 nr 0 poz. 1184

Dz.U. 2016 nr 0 poz. 1666

Dz.U. 2016 poz. 887, Art. 125a ust. 4

Dz.U. 2014 nr 0 poz. 817

Dz.U. 2009 nr 56 poz. 462

Dz.U. 2008 nr 203 poz. 1275

Dz.U. 2005 nr 11 poz. 86

Dz.U. 2005 nr 157 poz. 1318

Dz.U. 2005 nr 81 poz. 716

Dz.U. 2004 nr 180 poz. 1860

Dz.U. 2003 nr 169 poz. 1650 ze zm.

Dz.U. 2002 nr 217 poz. 1833

Dz.U. 2000 nr 26 poz. 313

Dz.U. 1998 nr 148 poz. 973

Dz.U. nr 236 poz. 1990 ze zm.

PN-EN 12464-1:2004

PN-N-18002

PN-B-02151/02

PN-80/Z-08052

PN-EN ISO 12100-1:2005

PN-Z-08052:1980

PN-N-18004:2001      

PN-EN ISO 14121-1:2008

PN-EN 1050:1999

Kod QR do tego wpisu

 

 

 

 

 

 

Ten link przenosi na górę strony

Lista kontrolna do identyfikacji zagrożeń z zakresu BHP, występujących w budownictwie

Zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 2 września 1997 r. w sprawie służby bezpieczeństwa i higieny pracy (Dz. U. Nr 109, poz. 704, ze zm.), został nałożony obowiązek na służby bhp / pracownika, któremu powierzono wykonywanie zadań służby bhp / specjalisty spoza zakładu, któremu zlecono wykonywanie zadań służby bhp lub pracodawcy wykonującemu zadania służby bhp w rozumieniu wymogów zawartych w art. 327¹¹ Kp., sporządzania co najmniej raz w roku okresowej analizy bhp w zakładzie pracy.

Listy kontrolne są podstawowym narzędziem wspomagających ocenę i analizę narażenia na stanowiskach pracy. Ich zadaniem jest dostarczenie użytkownikowi niezbędnych informacji oraz umożliwienie analizy i kontroli warunków bezpieczeństwa i higieny pracy w jak najbardziej zrozumiały sposób. Listy zorientowane są na analizę warunków pracy, identyfikację czynników szkodliwych i uciążliwych oraz skuteczną prewencję. Lista kontrolna dotycząca narażenia na stanowiskach pracy zawiera zestaw pytań dotyczący, m.in. identyfikacji szkodliwych czynników biologicznych, organizacji profilaktyki i stosowania środków ochrony indywidualnej.

Uwaga: Przedstawione poniżej potencjalne zagrożenia na stanowiskach pracy związanych z budownictwem, nie stanowią listy zamkniętej. W zależności od specyfiki wykonywanych prac, należy uwzględnić również inne zagrożenia jakie mogą występować na konkretnych stanowiskach pracy.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Bibliografia

Bryła R. (2007), Bezpieczne stanowisko pracy, Katowice: Wydawnictwo ELAMED.

Bryła R. (2011), Bezpieczeństwo i higiena pracy, Katowice: Wydawnictwo ELAMED.

Ejdys J. (2010), Kształtowanie kultury bezpieczeństwa i higieny pracy, Białystok: Oficyna Wydawnicza Politechniki Białostockiej.

Karczewski J.T., Karczewska K.W. (2012), Zarządzanie bezpieczeństwem pracy, Gdańsk: Wydawnictwo Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.

Rączkowski B. (2009), BHP w praktyce, Gdańsk: Wydawnictwo Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.

https://www.ciop.pl/ https://mc.gov.pl/ https://www.pip.gov.pl/pl/ http://isap.sejm.gov.pl/

Kod QR do tego wpisu

 

 

 

 

 

 

Ten link przenosi na górę strony